ΠΕΘΑΝΕ ΤΗΝ 85η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ, Ο ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ ΚΟΥΒΑΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΣ, ORLANDO ZAPPATA.

Η ευαισθησία των αναίσθητων και ο παράδεισος της Κούβας.....
H τελευταία πράξη της τραγωδίας διαδραματίστηκε στη μικρή πόλη Μπάνες, στο βορειοανατολικό άκρο της Κούβας, 700 χιλιόμετρα από την Αβάνα.
Αστυνομία γύρω από το κοιμητήριο. Αστυνομία παντού μέσα στην πόλη. Προληπτικές συλλήψεις αντικαθεστωτικών της περιοχής. Οι κουβανικές Αρχές προειδοποίησαν τους ξένους δημοσιογράφους να παραμείνουν στην Αβάνα, μακριά και απόντες. Ετσι, σε κλίμα ζόφου και τρομοκράτησης, έγινε στη Μπάνες -στον τόπο όπου γεννήθηκε- η κηδεία του Ορλάντο Σαπάτα.
Ορλάντο Σαπάτα. Κουβανός πολιτικός κρατούμενος. Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου, σε ένα νοσοκομείο της Αβάνας, έπειτα από 85 ημέρες απεργίας πείνας. Ήταν 42 ετών.

Ορλάντο Σαπάτα. Καταδικάστηκε το... 2003 σε 18 χρόνια φυλάκισης για «διασάλευση της δημόσιας τάξης». Ηταν μέλος μιας παράνομης, βέβαια, οργάνωσης για την υπεράσπιση των πολιτικών ελευθεριών («Κουβανική Δημοκρατική Επιτροπή», DDC). Στην Κούβα, όποιος ζητά ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις πολιτικές ελευθερίες, διαταράσσει την α λα Κάστρο «δημόσια τάξη».

Ορλάντο Σαπάτα. Αποφάσισε να αρχίσει απεργία πείνας -ο άνθρωπος δεν είχε άλλον τρόπο να αμυνθεί- σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις βάρβαρες συνθήκες της κράτησής του. Θύμα ανηλεών ξυλοδαρμών και ρατσιστικής βίας από τους φρουρούς της φυλακής· ήταν, βλέπετε, μαύρος...
Άλλη μία «ζηλευτή πρεμιέρα» στον σοσιαλιστικό παράδεισο της Καραϊβικής. Ο οικοδόμος στο επάγγελμα Ορλάντο Σαπάτα είναι ο πρώτος πολιτικός κρατούμενος, από τις αρχές της δεκαετίας του '70, που πεθαίνει στην Κούβα κάνοντας απεργία πείνας. Και, επίσης, ένας από τους κρατούμενους συνείδησης που είχε υιοθετήσει η Διεθνής Αμνηστία.
Οι Αρχές καθυστέρησαν πάρα πολύ να προσφέρουν βοήθεια στον κρατούμενο. Οταν αποφάσισαν να τον μεταφέρουν από τη διαβόητη φυλακή του Camaguey (Κεντρική Κούβα) σε νοσοκομείο στην Αβάνα ήταν πλέον αργά. Διαλυμένος ο οργανισμός του. Η κατάστασή του δεν είχε επιστροφή. Σε τέσσερις ημέρες πέθανε.

Ο Οσβάλντο Πάγια, ένας από τους γνωστότερους Κουβανούς αντιφρονούντες, στον οποίο έχει απονεμηθεί το «Βραβείο Ζαχάροφ 2002» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατηγόρησε χωρίς περιστροφές το κουβανικό καθεστώς ότι «δολοφόνησε αργά» τον Ορλάντο Σαπάτα. Και τόνισε εμφατικά ότι ο θάνατός του είναι μια «οιονεί προμελετημένη δολοφονία».
Η θαρραλέα δήλωση του Οσβάλντο Πάγια, ο οποίος γνωρίζει καλά τις φυλακές της χώρας του, δεν περιορίστηκε μόνο στην καταγγελία του καθεστώτος των αδελφών Κάστρο.
Ο Κουβανός αντιφρονών με ιδιαίτερη πικρία αναφέρθηκε, επίσης, και στην άλλη πλευρά:
avragioz

«Σε όλους εκείνους -μέσα και έξω από την Κούβα-, οι οποίοι είτε από δειλία είτε από εγωισμό δεν στηρίζουν αυτούς που αγωνίζονται, αυτούς που υποφέρουν και πεθαίνουν, για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια όλων μας».
Συμπτώσεις. Την ημέρα που πέθανε ο Ορλάντο Σαπάτα, αφίχθησαν στην Κούβα οι πρόεδροι της Βραζιλίας και της Βενεζουέλας· προγραμματισμένη επίσημη επίσκεψη (ε, και με την ευκαιρία έκαναν λίγη παρέα στον Αδελφό Φιντέλ).
Ο Βραζιλιάνος Λούλα ντα Σίλβα στην αρχή απέφυγε, αλλά τελικά δήλωσε ότι «λυπάται βαθιά» για τον θάνατο του Ορλάντο Σαπάτα. Ο εκ Βενεζουέλας, ο ασύγκριτος Ούγκο Τσάβες, δεν μπήκε καν στον κόπο να πει μια λέξη. Και έπραξε άριστα. Πιστεύω ότι εάν έλεγε κάτι, μάλλον θα κατηγορούσε τον νεκρό ότι με τον θάνατό του εξέθεσε την Κούβα στους εχθρούς της.
Μας αφορά ο θάνατος του Ορλάντο Σαπάτα; Μας αφορά η τύχη των αντιφρονούντων στην Κούβα;

Τι να πεις. Την ελληνική Αριστερά, ούτε (επί Σοβιετίας) την αφοροούσαν ούτε (τώρα) την αφορούν τέτοια πράγματα. Δεν έχει χρόνο. Ασχολείται, βλέπετε, αποκλειστικά με τον ιμπεριαλισμό.
Πολλοί, στην Ευρώπη, θεωρούν την Κούβα μια χώρα μακρινή. Μακρινή ως προς την απόσταση; Εντάξει. Μακρινή ως προς το καθεστώς; Όχι. Οι Κουβανοί ζουν αυτό που έζησε επί μισόν αιώνα, μέχρι το 1989, η μισή Ευρώπη: τον ολοκληρωτισμό.
Πολλοί, ειδικά στην Ελλάδα, δυσκολεύονται να δεχθούν το αυτονόητο. Ότι δηλαδή είτε κόκκινη είτε μαύρη, η δικτατορία είναι δικτατορία. Και στην περίπτωση της Κούβας δεν πρόκειται απλώς για δικτατορία αλλά ακριβώς για ολοκληρωτικό καθεστώς.
Ακούω δεξιά και αριστερά ότι οι Κουβανοί είναι «υπερήφανος λαός». Τι μανία και αυτή, να βλέπουν υπερηφάνεια εκεί που υπάρχει ταπείνωση, και τρόμος, εξαθλίωση και προπαγάνδα. Πώς μπορεί να είναι υπερήφανοι οι Κουβανοί, όταν για ένα ραδιόφωνο παγκοσμίου λήψεως «κερδίζεις» περί τα δέκα χρόνια φυλακής;

85 ημέρες απεργίας πείνας. Κανείς δεν μπόρεσε να σώσει τον Ορλάντο Σαπάτα. Το καθεστώς των αδελφών Κάστρο τον άφησε να πεθάνει. Ούτε τη στιγμή της κηδείας του σεβάστηκαν. Η τραγική επικαιρότητα της Κούβας συνεχίζεται. Η Κούβα σκοτώνει τα παιδιά της.

ΥΓ. Άλλος ένας Κουβανός αντιφρονών, ο Γκιγιέρμο Φαρίνιας (δόκτωρ Ψυχολογίας και ανεξάρτητος δημοσιογράφος), άρχισε απεργία πείνας μία ημέρα μετά τον θάνατο του Ορλάντο Σαπάτα.
Το καθεστώς θα επιβεβαιώσει άλλη μία φορά τη φήμη του;
Read more...

Γραμμα του Μάριου Ζ. απο τις φυλακές


Γραμμα απο τον Μάριο Ζ. , τον 27χρονο διαδηλωτή που συνελήφθη στην μεγαλειώδη πορεία της 11ης Μαρτίου και βρέθηκε προφυλακισμένος με ενα σαθρό κατηγορητήριο που μόνο στόχο εχει την τρομοκράτηση κάθε αντιστεκόμενου ανθρώπου:

Α’ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

19.03.2010

Στις 11 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη, έγινε η σύλληψή μου από τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής. Το αίσθημα της ελευθερίας και το δικαίωμα του διαδηλώνειν κόπηκε με μιας με μένος και βία από πάνοπλο αστυνομικό των ΜΑΤ, αφού του έχει δοθεί το δικαίωμα αυτό. Αφορμή της σύλληψης η συμμετοχή σε διαδήλωση υπεράσπισης των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και μη, πολίτη, έχοντας περίεργο κούρεμα και σακίδιο. Αιτία ο παραδειγματισμός.

Στην χούντα έσκιζαν με μαστίγιο τα πρόσωπα των εφήβων σπουδαστών μέσα και έξω από την νομική σχολή. Τώρα, με την ίδια βαρβαρότητα, η ¨σοσιαλιστική¨ κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας όλα της τα μέσα σκίζει και μαστιγώνει τις ζωές των ανθρώπων που έχουν μοχθήσει, εκείνων που μοχθούν και εκείνων που αντιστέκονται και δεν φοβούνται να υπάρχουν, με βίαιες οικονομικές και τρομοκρατικές πολιτικές. Την πολιτική ευθύνη της παράλογης σύλληψης υποχρεούται να την αναλάβει το κράτος. Η καθολική πολιτική αντίδραση που εκφράστηκε μέσα από το κύμα διαμαρτυρίας, αποδεικνύει ότι η κοινωνία αντιστέκεται. Κι αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για ’μένα, που συνειδητά επέλεξα να παραμένω ανένταχτος. Το κράτος ζητά την ανυπαρξία μας και φοβάται την ύπαρξή μας.

Δεν είναι τόσο η δική μου περίπτωση προφυλάκισης, όσο τα αλλεπάλληλα παραδείγματα ψευδών κατηγοριών που αναδεικνύουν και αποδεικνύουν την προσπάθεια του κράτους να τρομοκρατήσει και να ταπεινώσει τον κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, όσο και να αποθαρρύνει τον οποιονδήποτε άλλο διανοηθεί να τα υπερασπιστεί, δημιουργώντας κοινωνίες άβουλες που δεν θα αντιδρούν και δεν θα διεκδικούν. Ευχαριστώ όσους αγωνίζονται για την αποφυλάκισή μου τόσο από την αρχή όσο και κατά την διάρκεια, από πραγματικό ενδιαφέρον, μακριά από κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, είτε συμφωνώ με τις μορφές είτε όχι, γιατί δεν νιώθω ότι αυτό που είναι κρίσιμο αυτή την στιγμή είναι να συζητηθούν οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται αυτή η αλληλεγγύη, όσο να κριθεί το ίδιο το κράτος για τις πράξεις του.

Λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά, συνεχιστές στην προσπάθεια για απελευθέρωση των κρατουμένων και της σκέψης. Από τα κρατητήρια στην ΓΑΔΑ, γραμμένος στους κίτρινους τοίχους όπου υπάρχουν ακόμα ξεχασμένοι κρατούμενοι για μέρες και μέρες μέσα σε άθλιες συνθήκες. Χρυσό κλουβί, υγρό κλουβί, λίγο το νοιάζει το πουλί.

Μάριος Ζ.

Υ.Γ. «Απ΄ όσα παρέχει η σοφία για την ευτυχία της ζωής συνολικά, το κατά πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση φίλων» – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ.
sxoliastesxwrissynora


Read more...

Έτοιμο το φορολογικό!


asimonis


Read more...