Η υποκρισία της «Ανάστασης»


του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

«Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αδικούνται και βασανίζονται ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Έτσι έγραφε μια αφίσα που με σπουδή κνίτη ξεκολλούσαν οι θρησκευόμενοι της γειτονιάς μου, οι οποίοι, προφανώς, πιστεύουν ότι η ανάσταση του Κυρίου έγινε για να ανταλλάσουμε ψοφοδεείς ευχές και να βαρυστομαχιάζουμε κάθε άνοιξη.

Ας είμαστε έντιμοι ετούτες τις ημέρες. Μια αργία κοντά στις άλλες είναι και το παραθεωρημένο Πάσχα μας, αφού οι περισσότεροι είμαστε αμέτοχοι στο αναστάσιμο, στο χαροποιόν πένθος του. Επετειακά λιβανισμένοι κι ανυποψίαστα δυστυχισμένοι, ξοδεύουμε αστόχαστα τις ανάλατες ημέρες μας με έγνοιες του συρμού και του διασυρμού, παντελώς άσχετες με τον εθελούσιο θάνατο του Θεού.

Σε αντίθεση όμως μ’ εμάς που πανηγυρίζουμε με κροτίδες τους μικρούς καθημερινούς θανάτους μας, θυμάμαι την ολιγογράμματη γιαγιά μου, άνθρωπο απονήρευτο, που νήστευε όλη την Σαρακοστή. Νηστεία αληθινή. Όχι faux. Ελιά και παξιμάδι. Έπιανε το στασίδι της στην εκκλησιά, στόλιζε τον επιτάφιο με λουλούδια από τον μικρό της κήπο κι έκλαιγε τον Εσταυρωμένο, τον «πρωτότοκο των νεκρών», με μια ειλικρινή, ολόκαρδη και διόλου γλυκανάλατη θλίψη. Μια θλίψη που την επλάτυνε τόσο όσο η ανυπόκριτος συντριβή της να χωράει όλη την απελπισία του κόσμου. Με όλες τις σκοτούρες που είχε η χαροκαμένη ζωή της, βλαστήμια δεν την άκουσα ποτέ να ξεστομίζει. «Έχει ο Θεός», έλεγε. Κι είχε –τουλάχιστον για όποιον, σαν εκείνη, καταδεχόταν τα πλούτη της εντίμου πενίας του.

Πολύ φοβούμαι πως σήμερα αυτά που «έχει ο Θεός» δεν τα θέλουμε. Προτιμούμε το σφαχτό από το σφάγιο! Όσο για την «Εκκλησία του Χριστού» αυτή μάλλον δεν πολυλογαριάζει την συντριβή των γιαγιάδων μας κι αναπαύεται στην βολική αυταπάτη της «επικρατούσης θρησκείας». Μια θρησκείας που σκιάζεται το μικρό ποίμνιο γραιών και χάνεται μες στην πολύ συνάφεια της εκάστοτε πολιτείας. Κοντολογίς αφήνει τα μαρμαρένια αλώνια και διασύρεται στα σαλόνια. Όμως μια εκκλησία που δεν μαρτυρά, μάλλον, εκκλησία δεν είναι.

Η πόρνη κι ο ληστής συγχωρέθηκαν. Οι υποκριτές πολύ φοβάμαι όχι. Κι απ’ αυτούς τους άσωτους, δεν εξαιρώ ούτε την μεγαλόστομη αφεντιά μου –εκτός κι αν αξιωθούμε μιαν Ανάσταση χωρίς εκπτώσεις και κυρίως χωρίς εισαγωγικά. Μιαν Ανάσταση δηλαδή χωρίς αδικημένους και βασανισμένους.

Ω γλυκύ μου έαρ

γλυκύτατόν μου τέκνον

πού έδυ σου το κάλλος;
grmanifesto


Read more...

Απαγορεύστε τις συνεντεύξεις, ποινικοποιήστε τις δηλώσεις


Η κυβέρνηση ζει με την εντύπωση πως οι συνεντεύξεις δίνουν απαντήσεις.
Η πραγματικότητα είναι πως γεννάνε ερωτήματα, πυροδοτούν εντάσεις και, γενικά, βουρλίζουν κι άλλους να μπουν στη συζήτηση.
Το σύνδρομο της συνέντευξης ήταν από την πρώτη μέρα μια αχίλλειος πτέρνα αυτής της κυβέρνησης. Από τη Μαριλίζα που εμφανίζεται στα πρωινάδικα πιο συχνά από το Μανούσο Ντουκάκη, μέχρι τον Παπακωνσταντίνου που είναι στο CNN πιο συχνά από ό,τι στο Γενικό Λογιστήριο, όλοι έχουν μια εξήγηση, όλοι μπορούν να δώσουν ένα άριστο επιχείρημα γιατί η παρουσία τους είναι από χρήσιμη έως απαραίτητη.
Οι οικονομικοί έχουν το πιο ισχυρό άλλοθι, αφού η χώρα είχε πολλές εξηγήσεις να
δώσει – και κανείς δεν τις δίνει καλύτερα από τον Παπακωνσταντίνου. Αλλά το κακό συνήθειο διαχέεται και στα κατώτερα κλιμάκια.
Ο επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημόσιου Χρέους έχει δώσει μια σειρά από συνεντεύξεις τις τελετυαίες μέρες. Συγκρατώ τρεις. Στην πρώτη είχε πει ότι η χώρα θα έβγαινε στο τέλος Μαρτίου για δάνειο, για να τον διαψεύσει ο υπουργός του την επομένη και να διαψευστεί (ο υπουργός) τη μεθεπομένη.
Στη δεύτερη, μας αποκάλυψε ότι η χώρα θα δανειστεί τα επόμενα δύο χρόνια περί τα 135 δισεκατομμύρια ευρώ. Με δεδομένο ότι οι ασχολούμενοι με το χρέος γνώριζαν για λήξεις ομολόγων συν έλλειμμα (όπως γράφεται στο Πρόγραμμα Σταθερότητας) γύρω στα 105 δις, ο κ. Χριστοδούλου μας έβαλε στο γκεζί να ψάχνουμε για καμμιά τριανταριά δις που λείπουν. Όχι μόνο εμάς, αλλά και τους ξένους που μας περιμένουν στη γωνία.
Και στην τρίτη, ο Πέτρος Χριστοδούλου πάλι μας αποκάλυψε ότι στα τέλη του μήνα η Ελλάδα θα βγάλει ομόλογο σε δολλάρια. Ε, δεν κρατήθηκαν και οι ξένοι. Στέλεχος του ΔΝΤ είπε πως οι αξιωματούχοι άλλων χωρών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση προτιμούν να σιωπούν παρά να μιλάνε…
Το ΔΝΤ συζητάει απόψε για εμάς. Η Ελλάδα είναι στα πρωτοσέλιδα των Financial Times τρεις μήνες τώρα, κάθε μέρα. Μια μικρή χώρα με μεγάλα προβλήματα δεν αντέχει άλλο φωτισμό από τους διεθνείς προβολείς, δεν αντέχει άλλο προσκήνιο.
Το χειρότερο που έχουν να κάνουν οι χειριστές ενός προβλήματος (που μένει να δούμε αν είναι διαχείρισιμο) είναι να μιλάνε, να μιλάνε, να μιλάνε και να φέρνουν κι άλλη ασήκωτη δημοσιότητα.
Δεν χρειαζόμαστε άλλο Άγιο Φως. Τυφθήκαμε. Δεν θα λέγαμε όμως όχι σε ένα θαύμα όπως ο πολλαπλασιασμός των άρτων…
Φοίβος Καρζής
sourta-ferta


Read more...